بال گشودم از نو

             به هوایت ای دوست...

تا که شاید من نیز

                 برسم بر سر آن اوج بلند!

                              برسم بر در درگاهت چند..

و ببارم چون سیل

و بنالم چون باد

  تا بگیرم همه ذات هستی

  و ببویم  دل سیر

  یک سبد خوش بختی !

راه باز و زمان رام

                تاختم بر سر کویت آرام...

 با دو  دست بی تاب

            کوفتم بر آن د ر زرین چون چنگ

و نسیمی....... شاید

           وا رهانید من مدهوش ز منگ...

و نسیم آیت بر حق خداست...

روشنای دل غم پرور ماست...

من که از کرده ی خویش آگاهم..

      من که از بار گناهم شب و روز نالانم ...

                            من که با آن همه عفریت درون

  چشم در چشم

        حس در حس

                روح در روح

                         در نبرد و  هم میدان ام...

سوختم زیر نگاهت نا گه...!

 تو فقط می دانی...

پر گشودن از نو

از برای من بی بال

چو میلادی دوبارست...

...

چه رنگین می پندارم

          شب را...

باز صحرای دلم آسمانی شد !

                           بی عبور و بکر...

در تو در توی رنگین کمان افکارم

     گم گشتم در خلسه...

تنهایی قرارم داد...بهایم داد

      زمان بازیچه ای بود در دستان ستاره

فانوس فروزان مهتاب را طلب کردم

دادنش...!!

حال من وامدار زندگانیم !

...

بازهم سرنوشتی قشنگ...